Page content

article content

Aannames doen

Wat is dat, een aanname doen?
Dat is als mensen vaak acties en gedrag baseren op aannames die we doen. En dat leidt vaak tot veel misverstanden en kan soms zelfs ook ruzies veroorzaken.

In de trainingen die ik geef komt dit ook naar voren. Ook binnen het netwerken, maar ook in het gedrag tussen mensen onderling.

Wat gebeurt er op het moment dat wij aannames doen? Als wij in een situatie komen waarin er, op wat voor manier dan ook, in onze onderbuik een naar gevoel ontstaat… Op dat moment komen er allerlei gedachten in ons op. Gedachten die gaan verklaren waar dat onaangename gevoel vandaan komt.

Nu is dat niet zo erg, want dat kan gebeuren. Het probleem is alleen dat we heel vaak die gedachtes geloven. Dus we toetsen ze niet; we geloven ze gelijk. En dát leidt tot problemen. Ook binnen het netwerken heb ik daar een aantal voorbeelden van meegemaakt. Ook gisteren tijdens een training kwam dat weer terug. En ik zou graag bij een aantal voorbeelden – in eerste instantie binnen het netwerken, maar daarna ook in het leven in het algemeen – gewoon eens even met jullie stil willen staan bij wat er dan gebeurt.

Een paar voorbeelden van aannames binnen het netwerken

Het aanspreken van iemand die je niet kent

Dus een onbekend iemand aanspreken. Er zijn veel mensen die daar moeite mee hebben. Die komen op een evenement, een netwerkbijeenkomst. Je bent daar alleen en je kent niemand. Je wilt graag contact maken.

De meest gehoorde reden – die ik althans hoor – waarom mensen het moeilijk vinden om dan op iemand af te stappen die ze niet kennen, is: wie zegt dat die persoon het leuk vindt; of dat hij op mij zit te wachten; of misschien heeft hij wel helemaal geen tijd. Daardoor wordt er dus een drempel opgeworpen, een ongemakkelijk gevoel ontstaat er, om dat dan toch te doen.

Die gedachte, dat is een aanname. Dat hoeft helemaal niet waar te zijn.

Sterker nog, in de meeste gevallen is dat ook niet waar. Het kan heel goed zijn dat op het moment dat je wel op die persoon afstapt en je netjes voorstelt, dat die persoon het heel prettig vindt om met jou een gesprek te voeren. Ook als dat niet zo zou zijn, dan is er nog steeds niets aan de hand.

Het kan gewoon zijn dat er geen match is of wat dan ook. Maar die drempel vooraf om het dan maar niet te doen of om veilig bij iemand te gaan staan die je kent – als die er al is – dat is dus gebaseerd op een aanname.

Lees het blog: hoe spreek je iemand aan op een netwerkbijeenkomst?

Het afbreken van een gesprek

Een ander voorbeeld binnen het netwerken waarbij je dat hebt: dat is als je met iemand in gesprek bent en na verloop van tijd – bijvoorbeeld na tien minuten – denkt bij jezelf: ik vind het voor nu wel genoeg; ik heb tien minuten met deze persoon gesproken en ik wil eigenlijk wel ook andere mensen spreken. Dat je uit beleefdheid blijft staan.

Er zijn best veel mensen die dan uit beleefdheid toch met die persoon blijven staan of ze – als hij heel erg aan het woord is – het aan blijven horen, terwijl ze eigenlijk van binnenuit al zijn afgehaakt.

Als je dan vraagt: waarom blijven jullie bij mensen staan waar je eigenlijk op dat moment niet meer bij wil staan – want dat is het verhaal – dan is het antwoord wat ik vaak hoor: ja, ik vind het een beetje onbeschoft om zomaar weg te lopen; het is niet echt stijlvol; die man zit misschien wel middenin een verhaal. Wat denkt hij wel niet van mij als ik zomaar in één keer wegloop. Dat vind ik een beetje onbeschoft.

Stel grenzen aan jezelf

Ik zal de laatste zijn die zal zeggen dat je iemand zijn verhaal niet moet laten afmaken. Natuurlijk is dat netjes. Maar je kan in een situatie komen dat iemand inderdaad maar door blijft doorratelen. Op het moment dat je dan maar erbij blijft staan, terwijl je eigenlijk allang vanbinnen bent uitgelogd, dan is het heel erg belangrijk dat je grenzen stelt aan jezelf. Maar ook aan je gesprekspartner.

Je kunt gewoon aangeven dat je graag nog met andere mensen wilt spreken.

Je kunt gewoon tegen iemand zeggen: joh, bedankt voor het gesprek (schudt iemand de hand). We zijn hier om te netwerken en ik wil ook graag wat andere mensen spreken.

Daar is niks mis mee. Want op het moment dat ik bij iemand blijf staan, met iemand blijf praten, terwijl ik dat eigenlijk niet meer interessant vind, dan doe ik niet alleen mezelf te kort, maar ook de persoon met wie ik in gesprek ben.

Dus de aanname dat het onbeschoft is of dat die ander dat niet respectvol vindt, is in vele gevallen helemaal niet waar. Ik bedoel, het is allerminst gezegd dat die andere persoon – ook al is hij misschien aan het woord – het leuk met je heeft. Dat hoeft helemaal niet. Misschien dat hij ook al een paar minuten denkt: ik ben er klaar mee. Dat weten we niet.

Waar het om gaat is dat we in dat soort omstandigheden trouw aan onszelf moeten zijn. Er is niks mis mee om op een gegeven moment te zeggen: joh, bedankt voor het gesprek. Want als je op een netwerkevenement bent – of op wat voor bijeenkomst dan ook – is het doodnormaal dat je ook nog wat andere mensen wilt spreken. Dus dan wordt er vanuit een aanname anders gehandeld.

Aannames bij klanten

Een ander mooi voorbeeld waarbij we vaak aannames doen – en een niet geheel onbelangrijke – dat is op het moment dat we bij bestaande klanten zitten en (bijna) nooit vragen om introducties bij nieuwe prospects.

Wat bedoel ik daarmee? We hebben natuurlijk allemaal klanten en hopelijk zijn al die klanten enorm tevreden. Als we bij een tevreden klant zitten en we evalueren onze dienstverlening, dan bedanken we onze klant. We geven misschien een attentie of wat dan ook; we zijn in ieder geval dankbaar. We zeggen vaak ook: joh, is er nog iets wat we voor je kunnen doen? Laat het weten!

Maar er is eigenlijk nooit een moment waarop we vragen: wat fijn dat je zo tevreden bent en dat je blij bent met onze dienstverlening. Zijn er wellicht bedrijven binnen jouw netwerk waarvan je denkt dat die ook geholpen zouden zijn met dit product of dienstverlening? Zou je me daarmee in contact willen brengen? Die vraag stellen we nooit.

Als ik in mijn trainingen vraag: wat is nou de reden dat je dat niet vraagt? Dan hoor ik: ja, ik voel me daar niet helemaal gemakkelijk bij; ik voel me bezwaard; ik heb niet het idee dat die man daarop zit te wachten.

Dat is jammer, want ook díe reacties zijn gebaseerd op aannames. Wij nemen aan dat dat is hoe de ander het percipieert. Terwijl de enige manier om erachter te komen hoe iemand dat beleefd, is om het gewoon te vragen. In de meeste gevallen zul je dan ontdekken dat er juist helemaal geen probleem is als je dat vraagt. Zeker als een klant tevreden is – dus dan heb ik het echt over een acht of hoger wat je dan zou krijgen als cijfer – (als dat lager is dan een acht vind ik dat je eerst nog wel wat ander werk te doen hebt) –dan kun je dat gewoon vragen.

De ene keer kunnen ze je wel helpen en de andere keer niet. Maar door die vraag maar niet te stellen op basis van aannames die je doet, is zonde. Dat heeft toch te maken met een bepaalde angst die we dan hebben. Of ja, we willen niet falen. Allemaal gedachtes die in ons hoofd zitten.

Maar de praktijk is dat als je het netjes vraagt en je goed voorbereid hebt, dat de meeste mensen bereid zijn om je te helpen. Dus mijn advies zou ook zijn – of het nou gaat over het aanspreken op een netwerkbijeenkomst of om een gesprek te beëindigen of – zoals net –  het vragen om een introductie bij je doelgroep: doe het gewoon; vraag het vriendelijk.

Je zult zien dat de bereidheid om je te helpen er gewoon veel meer is dan je aanvankelijk dacht. Sterker nog, het kan zomaar zijn dat je bij jezelf denkt: tjonge, had ik dát eerder geweten, dan had me dat nu veel meer nieuwe klanten opgeleverd.

Aannames in de dagelijkse praktijk

Ook in de dagelijkse praktijk komen aannames veel voor. Mensen trekken onderling conclusies op basis van aannames.

Een voorbeeld wat ik gisteren zelf meemaakte: ik werd een paar keer gebeld door iemand die ik ken. Maar ik nam niet op, want het kwam even niet uit. Ik was wel even online op mijn Whatsapp geweest. Ik kreeg een tijdje later een vrij geïrriteerd appje van diezelfde persoon. Nu ben je wel online, maar als ik bel heb je niet even de tijd om op te nemen.

Dat vond ik interessant! Dus ik heb een dag later die persoon gebeld en gevraagd waarom hij zo reageerde. Toen zei hij: ik zie dat je online bent en dan bel ik je en dan neem je niet op. Dat vind ik vervelend. Et cetera. Ik zei tegen die persoon: is het weleens in je op gekomen dat ik niet in de gelegenheid was om te bellen; dat er dingen speelden bij mij waardoor ik gewoon niet de telefoon op kon of wilde nemen, omdat er andere dingen op dat moment belangrijker waren?

Niet belangrijk genoeg?

Wat ik zo interessant vond is dat de reactie van die persoon gebaseerd was op de aanname van: o, dus ik ben niet belangrijk genoeg; ik ben niet goed genoeg; je wilt me nu niet te woord staan. Terwijl er gewoon hele andere dingen kunnen spelen, waardoor je gewoon op dat moment even niet kan bellen. Het is beter om in zo’n situatie een berichtje te sturen met: ik heb je een paar keer geprobeerd te bellen en ik merk dat ik je nu niet kan bereiken; zou je als je in de gelegenheid bent even contact met me op willen nemen? Natuurlijk doe ik dat. Dat kan een dag later zijn, maar dan doe ik dat.

Zo merk ik in heel veel onderlinge relaties – zakelijk en privé – dat mensen, gevoed door onze gedachten, aannames doen. Daar komen trouwens in de praktijk ook in veel gevallen roddels vandaan, omdat roddelen niks anders is dan de aanname doen dat wat je over iemand denkt waar is.

In de meeste gevallen – in 95% van de gevallen – zijn je gedachten nooit waar.

Dat is weer een heel ander onderwerp om op in te gaan, maar voor nu is het wel even belangrijk om te weten. Dus wil ik weten of iets wat ik aanneem of een gedachte waar is, dan is het heel erg belangrijk om dat te weten.

Hoe waarschijnlijk het ook kan lijken, ik heb zelf in mijn leven al een paar situaties gehad dat ik dacht: ik zie nu zoveel redenen om die ander het verwijt te kunnen maken dat hij me in de steek laat of dat hij niet naar me omkijkt. Toch, op het moment dat ik die persoon sprak, bleek gewoon dat er dusdanige dingen aan de hand waren waardoor – in dit geval een dame – het ook gewoon niet anders kon. Maar ik was daar gewoon niet van op de hoogte.

Zo zie je maar, je hele leven blijf je leren. Niet zomaar aannames doen, is daar één van.

Comment Section

0 reacties op “Aannames doen

Plaats een reactie


*