Page content

article content

Op een podium zonder podium

‘Ik ben Jochem Klijn en ik zorg dat je kunt ophouden met verkopen en beginnen met gekocht te worden.’ Dat is mijn netwerkpitch en iedere week laat ik hem horen aan minimaal 100 mensen. Nee, ik spreek ze niet alle 100 aan bij een netwerkborrel, en ik sta ook geen anderhalf uur per week in een lift. Ik vertel mijn pitch tijdens trainingen en seminars. Op een podium.

Biedt dat mij een voordeel? Ja en nee.

Ja, want ik hoef mijn verhaal niet 100 keer te vertellen: ik bereik die 100 mensen in één keer. Maar aan de andere kant…  spreken op een podium kent een belangrijk nadeel: je weet nooit of je wel beschikt over een podium.

Stage 2

Dat moet ik even uitleggen.

Wat bij een pitch vooral telt, is passie. Hoe enthousiaster jij je verhaal vertelt, hoe groter de kans dat dit enthousiasme overslaat op de ander. En hoe waarschijnlijker ook dat die ander het verhaal weer doorvertelt aan derden – met diezelfde glinstering in zijn ogen.

Maar helaas, passie komt met een prijs. Want ja, misschien laten mensen zich meeslepen door je rode hoofd en crescendo stemgeluid – het probleem is dat jij dat ook doet. Jij bent gepassioneerd, dus je gaat door: 10, 20 minuten, een half uur. En dus komt er geen laatste zin, en al helemaal geen punt, en plotseling bedenken je gesprekspartners dat het laatste lege plekje in hun agenda langzaam wordt volgepraat. Met passie misschien, maar tegelijk met weinig empathie.

In dat geval ben je één ding vergeten. Je hebt niet gecheckt of je nog beschikt over een podium.

Hoe je dat doet? Je deelt je netwerkpitch op in kleine stukjes. En na ieder stukje kijk je goed naar degene met wie je praat. Komt er wat terug? Een vraag? Een geïnteresseerd knikje? Een glinstering in de ogen van de ander? Pas dan weet je dat je verder kunt. Maar kijken je gesprekspartners dromerig om zich heen, dan kun je het roer beter omgooien. Dan stel je een paar vragen over hen.

Maar dat kan ik niet doen. Want er is één plaats waar het moeilijk is om te ontdekken of je over zo’n podium beschikt. Op een podium. Ik kan niet van alle 100 mensen zien of ze nog geïnteresseerd zijn. En als er een paar om zich heen beginnen te kijken, kan ik kwalijk gaan informeren hoe het met ze gaat.

Dus wat doe ik? Het enige dat ik kan doen. Mijn verhaal vertellen. Met maximale passie.

En vaak blijkt dat dit tóch werkt. Want weet je wat ik van mensen te horen krijg? Dat ze met een geweldige avond vonden. Leuk, gezellig, inspirerend: ze zitten weer vol energie. Maar als ik dan vraag wat ze zich nog herinneren aan details, blijft het soms akelig stil.

Wat is blijven hangen, is mijn passie.