Page content

article content

Een goede vriendin en mijn ego…

Ooit had ik een vriendin, een hartsvriendin die ik al heel lang kende. We luisterden naar elkaars problemen en als een van ons iets nodig had, stond de ander al klaar om te helpen.

Maar twee jaar geleden maakten we een afspraak: ik zou haar helpen om aan opdrachtgevers te komen en daarvoor zou ik 30 procent van de inkomsten krijgen. Zo gezegd zo gedaan. Ik sleepte voor haar een prachtige opdracht uit het vuur, maar toen zij over de brug moest komen, rezen er problemen. ‘Nou ja, eigenlijk vind ik het wel vervelend dat ik al het werk moet doen en dat jij 30 procent krijgt.’

En zo stonden we plotseling tegenover elkaar. Met rode hoofden… En in die houding bleven we staan, zelfs nadat we elkaar een paar keer hadden gesproken. Zij had gelijk, vond zij, en ik… ik had dat zeker. Want afspraak is afspraak, en als mensen zich daar niet aan houden, kunnen ze mijn netwerk via de dichtstbijzijnde uitgang verlaten.

Aldus geschiedde. Al het contact werd verbroken, en vol verontwaardiging vertelde ik het verhaal tegen iedereen die het wilde horen. ‘Dat geloof je toch niet! Ik heb toch volkomen gelijk?’

Maar langzamerhand sloeg de verontwaardiging om in twijfel. Want al dat gelijk kon de herinneringen aan de vriendschap niet overschrijven. En nu ik erover nadacht… had zij ook niet veel gedaan voor mij? En had ik eigenlijk wel geluisterd naar haar tegenargumenten? Had ik me afgevraagd waarom ze zo reageerde? Nee, ik was zo verontwaardigd dat ik me niet open stelde voor de ander; ik had meteen besloten dat ik gelijk had. Ik was dus vooral bezig met mezelf…

Op een avond tijdens een vakantie in Italië nam ik een besluit. Ik stuurde haar een sms en een paar weken later zaten we weer samen in het café. Van drie uur ’s middags tot twaalf uur ’s avonds. Want al na twee minuten realiseerden we ons dat we onszelf twee jaar lang hadden benadeeld. En dan heb ik het nu eens niet over al die keren dat we elkaar niet hadden aanbevolen.

Social meaning krijgt alleen ruimte als je je eigen ego opzij zet. Als je je niet laat leiden door financiële belangen op korte termijn. Als je je werkelijk verdiept in de ander.

Het is simpel: bij scoren ben je bezig met jezelf, bij social meaning neem je de tijd voor de ander. En daar scoor je mee!