Page content

article content

De total make-over van Evelien

Opeens krijgt mijn vriendin Evelien weer opdrachten. Een interim-managementklus bij een grote uitgeverij bijvoorbeeld. En een HRM-adviestraject bij het hoofdkantoor van een chemisch bedrijf. Het is zelfs meer dan ze aankan. En dat terwijl ze al maanden werkeloos thuis zat, starend naar haar inbox of het scherm van haar mobiel. Iedereen leek haar vergeten.

Wat heeft Evelien precies gedaan om het tij te keren?

Helemaal niets

Je moet weten: Evelien is een prima meid. Eerlijk en charmant, iemand bij wie je je meteen thuis voelt. En ze is ook nog een keer een kei in haar vak. Geen wonder dat ze beschikt over een groot netwerk, een netwerk van HRM’ers, directeuren en zelfs leden van Raden van Bestuur.

Nee, ik denk niet dat iemand van die mensen haar iets misgunde. Sterker nog, ze hoopten allemaal dat Evelien haar hoofd boven water zou houden.

Maar of ze zich ook zouden inspannen om haar te helpen…

Evelien heeft namelijk een probleem. Ze hoort zichzelf graag praten. Vooral als het gaat over haarzelf. Natuurlijk, als ze je tegenkomt, zal ze vragen hoe je het maakt. Maar als je antwoord langer is dan 140 tekens, wordt ze onrustig. Dan zie je haar wanhopig zoeken naar een bruggetje waarmee ze het gesprek weer kan richten op zichzelf.

Eerlijk, charmant, vakbekwaam. Maar ook vermoeiend. Behalve dan voor Evelien zelf: die babbelde vrolijk door.

Dat wil zeggen: tot de opdrachtenstroom begon op te drogen. Ik doe iets fout, dacht Evelien. Maar wat?

Luisteren

Op zo’n moment moet je eerlijk zijn, vind ik. Dus heb ik het haar verteld. Natuurlijk legde ik de nadruk op haar eerlijkheid, haar charme, haar vakbekwaamheid. Maar als ze die eigenschappen echt over het voetlicht wilde laten komen, zat er maar één ding op. Ze moest leren luisteren.

Ik moet toegeven: Evelien vatte het sportief op. Sterker nog: ze was meteen enthousiast. ‘Weet je, aanstaande donderdag heb ik een grote netwerkborrel en daar ga ik het uitproberen. Luisteren zei je? Dat betekent dus dat ik mijn mond moet houden? Hoe lang precies? Oké, ik ga gewoon belangstelling tonen voor de ander.’

Succes

Vrijdagmiddag belde Evelien me op. Om me te bedanken. Want de borrel was een spetterend succes. ‘In het begin vroegen ze of ik ziek was. Toen heb ik maar gewoon uitgelegd hoe het zat. Dat ik aan oefenen was met luisteren. Dat ik me wilde openstellen voor hun verhaal. En dat ik dat in het verleden te weinig had gedaan. Ze keken wel even vreemd op, maar weet je… ik voelde al meteen dat ze het konden waarderen. En er ging een wereld voor me open. Al die verhalen! Ik kende die mensen al jaren, maar nu hoorde ik voor het eerst wat ze eigenlijk deden.’

Waardering dus. En verhalen. Maar daar bleef het niet bij. Want de volgende ochtend kreeg Evelien maar liefst 3 telefoontjes. Van 3 mensen met wie ze de vorige avond had staan praten. En alle 3 kwamen ze met een opdracht. ‘Ik heb natuurlijk gevraagd waar ik dat opeens aan had te danken. En toen zeiden ze dat ze plotseling aan me moesten denken. Gek hè? Terwijl ik voor het eerst niet had gepraat over mezelf.’

Missing link

Zo gek is dat niet. Wat ik denk dat Evelien al die tijd al had gezaaid. Met haar eerlijkheid, haar charme, en haar vakbekwaamheid. Al die HRM’ers en directeuren, die kenden haar goed, en de meesten zullen haar het succes ook hebben gegund. Maar door al haar gekakel ontbrak er een schakel: het vertrouwen.

Soms hoef je voor netwerken niets te doen. Soms moet je er alleen iets voor laten.